شاعران در زمانه‌ی عسرت

خشت نخست

kharabaat — Sun, 06 Jul 2008 11:50:20 GMT

دیری است شب نشسته و فردا نمی شود

چشمی به سمت روزنه ای وا نمی شود

ما بسته ایم بسته به زنجیر یکدگر

رفتن از این ستمکده تنها نمی شود

هرگز به مقصدی که بخواهد نمی رسد

آن قطره ای که ساکن دریا نمی شود

این نکته واضح است که تغییر سرنوشت

با کاشکی و شاید و اما نمی شود

شرط رها شدن خرد و عشق و همت است

این چیزها که ساده مهیا نمی شود

حق را به زور تیغ و تبر می توان گرفت

با رندی و تعارف و این ها نمی شود

جاهل خیال کرده که تطمیع عاشقان

با مکرو حیله می شود اما نمی شود

پشتی که راست شد به مدد خواهی از علی

نزد غرور کج صفتان تا نمی شود

ساقی به جام عدل بده باده چون گدا

این بار خام وعده ی فردا نمی شود

گرچه نژاد و اصل همیشه ملاک نیست

هر بی پدر که تالی عیسا نمی شود

خشت نخست حضرت معمار ! کج منه

دیوار کج که تا به ثریا نمی شود .

حشر معانی

kharabaat — Mon, 23 Jun 2008 12:28:18 GMT

با انتشارات امیر کبیر قرارداد بسته ام که شش کتاب برای آنها آماده کنم . ذیل عنوان " گزیده سخن پارسی". نخستین آنها با عنوان "حشر معانی" که نگاهی به شعر بیدل دهلوی به همراه گزیده اشعار اوست منتشر شده. گزیده "فیه مافیه" و اشعار اقبال لاهوری و "قابوس نامه" و چند اثر دیگر هم مراحل چاپ و نشر را می گذراند. این کتاب ها در قطع جیبی چاپ می شود . از کتاب حشر معانی چند رباعی را انتخاب می کنم. امید وارم مورد پسند واقع شود.

بر وضع گهر زموج خندد دریا

جز آزادی نمی پسندد دریا

عارف نشود شیفته عالم رنگ

بر طره موج دل نبندد دریا

خوش باش به هر حال، تماشا این است

می نوش و ببال، مشرب ما این است

عالم قفس است تا تو در بند خودی

از دلتنگی برآی صحرا این است

امروز نسیم یار من می آید

بوی گل انتظار من می آید

وقت است از آن جلوه به رنگی برسم

آیینه ام و بهار من می آید

زان پیش که گردم آشنای زنجیر

آزادگی ام داشت هوای زنجیر

گفتند حدیثی از خم گیسویت

کردند اسیرم به صدای زنجیر

بیدل به سجود بندگی توام باش

تا بار نفس به دوش داری خم باش

زین عجز که در کارگه طینت توست

الله نمی توان شدن آدم باش

بیدل طلب هم نفسی پیدا کن

گر عشق نباشد هوسی پیدا کن

تنهایی آب می کند زهره سنگ

ای بی کس جاوید کسی پیدا کن.

اگه عاشقا نباشن...

kharabaat — Mon, 26 May 2008 09:10:15 GMT

از همه عزیزانی که در روزهای اخیر به این وبلاگ سر زده اند و مطلبی جدید ندیده اند، صمیمانه عذر خواهی می کنم . دعا کنید حال و روزم بهتر شود. حتما جبران مافات خواهم کرد. و اما آنچه می خوانید ترانه ایست که برای پسرم " ایلیا" سروده ام. نهم خرداد ماه دو سالگی ایلیا به پایان می رسد. جالب این که خودم هم متولد همین روز هستم. یا علی مدد.

پسرم! چشماتو وا کن

این ورا خیلی شلوغه

هر که بت هرچی که می گه

نصف بیشترش دروغه

خودمونیم مابقی شم

یه جورایی حرف مفته

یه نفر حتی تو مستی

یه کلوم راس نگفته

نه که فکر کنی که دیگه

راستی و درستی مرده

یه سر و دو گوش قصه

همه خوبیا رو خورده

توی این دوره زمونه

دل خریداری نداره

هر کسی اهل دروغ نیس

هیش کی باش کاری نداره

میگن هر کی مث ما نیس

بهتره بره فنا شه

ولی تو به من نیگا کن

با اینا کاریت نباشه

خشم و نفرت، بغض و کینه

مفت چنگه هرچی گرگه

دل عاشقا رو دریاب

دل عاشقا بزرگه

تو دل بزرگ عاشق

میشه یه دنیا رو جا داد

همه پا پتیا رو

می شه اون گوشه پنا داد

عاشقا مث خود عشق

ساده ان، اما عمیقن

ظاهرا بی کسن اما

با خدا خیلی رفیقن

اگه عاشقا نباشن

نه خدا هست و نه بنده

اگه عاشقا نباشن

همه دنیا می گنده

تو که از تبار عشقی

نذا عاشقی بمیره

نذا اون که شب پرسته

خورشیدو ازت بگیره

کمترین حق تو شادی

کمترین سهم تو خندس

تو تیول هیچ کسی نیس

آسمون مال پرندس

قصّة يه كارزار ( شعر طنز)

kharabaat — Mon, 14 Apr 2008 10:59:18 GMT

اشاره: كفّارة همة شعرهاي تلخي كه تا حالا خوانده‌ايد، اين شعر طنز است.

هر چند به قول ظريفي: اگر كسي به اين شعر عميقاً توجه كند اشكش در مي‌ايد. خُب، طبيعي است: از كوزه همان برون تراود كه در اوست. من نمي توانم در زمانه‌اي كه نفاق و دروغ از در و ديوار باريدن گرفته است به نسيم بهاري و رقص برگ و باران دلخوش كنم. دعا كنيد روزگار برگردد، شايد حال من و امثال من هم دگرگون شود.يا علي مدد

مدرك و دليل نمي خواد، معلومه شعور نداره

اونكه توي باغ پسته تخم هندوونه مي‌كاره

قربون خدا برم من! حال همه رو گرفته

نمك خالص: زشته. خوشگله: نمك نداره

تا حالا نجّار و ديدي، پشت گوشش يه مداده

هي مداد شو از اون جا ور مي‌داره و مي‌ذاره

اين نشون مي‌ده كه آدم، وقتي چيزي ور مي‌داره

بايد اون چيزو دوباره زودي سرجاش بذاره

تا مي‌گي سلام عليكم، صحبت از لباس عروسه

عزيزم يه ديقه صبركن، نه به داره نه به باره

اينكه يك نفر مرتب بزنه تو تخم چشمش

بعد شم بلند بگه: آخ. به خدا كه خنده داره

شده نامزدت تا حالا، تو زمستون، زير بارون

سر گند شو سه ساعت از رو شونت ور نداره؟

واقعاً دلت نمي خواد كلّه شو بتركوني تا

ديگه اون كلة پوكشو رو شونه‌هات نذاره؟

شعراي اين جوري گفتن: خيلي خوبه، خيلي ماهه

هم سرآينده عزيزه، هم مخاطب سركاره

ولي اين جوري نوشتن كار من نيس، كار فيضه

بهتره هركي توشعرش حرف خودشو بياره

گرچه خيلي وقته ناصر تو طريقت پير طنزه

ولي از قديم مي‌گفتن: هر گلي يه بويي داره

شعر من يه خورده لخته، يه جورايي هم زمخته

براي اهل سياست، تند و تيزه، خار داره

مثل اين شعري كه الآن براتون مي خوام بخونم:

يه حكايت سياسي، قصة يه كار زاره

حالا كي؟ دقيق يادم نيست، يه روزي خبرنگارا

دوره كردن وزرا رو، روبروي يه اداره

به وزير نفت گفتن: راسته پول نفتو مي‌خوان

دم خونه‌ها بيارن خيلي جدي گفت: آره

اين سه سال گذشت امّا، پول نفتو سال ديگه

احمدي نژاد شخصاً دم خونه‌ها مي‌ياره

يكي گفت: مشكل مسكن آخه ... گفت: آخه نداره

هر كي جاش تو زير زمينه، بالا شو بده اجاره

گفت اونم: ماخيلي وقته بالا رو داديم اجاره

براي همين وزيرمون توئي اي همه كاره

بعدشم وزير مسكن خودشون حاضرن اين جا

مگه تو وكيل، وصي شي؟ مگه اون زبون نداره؟

يارو بدجوري پكر شد، شير تو شير نه خر تو خر شد

يكي اين گفت يكي اون گفت، هيش‌كي مي خواس كم نياره

وزيره مي‌گفت من اين يارو بايد بسوزونم

فندكش تو جيب من هست، يكي پيت نفت بياره

وزراي ديگه گفتن: آقا از شما بعيده

حالا يه چيزي پرونده، شغلشه، خبرنگاره

يه دفه وزير ارشاد، نعره زد: جناب شاعر

برو بيرون از سياست، برو تو شوخي دوباره

راستي كي‌گفته تو شاعر بشي بي اجازة ما؟

كي به تو اجازه داده كه بياي دم اداره؟

بدون حرف اضافه، دُمتو بذار رو كولت

برو، تنها راه زنده موندنت فراره

تازه شانس آوردي امروز، اژه‌اي مرخصّيه

اگه نه مي‌داد همين جا يكي دخلتو بياره

گفتم اي به چشم آقا! هر چه باشه حضرتتون

دست كم هزار تا خشتك بيشتر از ما كردي پاره

آره، حق مي‌گي: سياست نه پدر داره نه مادر

اونكه بابا ننه داره به سياستش چه كاره؟

رسيديم به آخر كار، يه پيام بديم به حضار

كه نرن بگن كه اينا شعرشون پيام نداره

يه پيام پاستوريزه: شهروندي كه تميزه

آشغالو ساعت يازده دم خونه‌ش نمي ذاره

اينو گفتم تا بدونين، همه چي كشكه و پشمه

شاعري فقط يه شغله سادة بي‌اعتباره

بهار تلخ

kharabaat — Sun, 16 Mar 2008 11:47:09 GMT

اوايل نمي‌دانستم چرا. ولي حالا خوب مي‌فهمم چرا همه‌‌ساله در آستانه ي عيدنوروز حالم خراب مي‌شود. آدم‌هاي «بلاتكليف» و به ويژه كساني كه به بلاتكليفي خود وقوف پيدا مي‌كنند همواره در رنج و عذابند. و من همه‌ي عمر بلاتكليف بوده‌ام. بين عقل و عشق. بين زمين و آسمان. بين دين و دنيا. وگرچه ديگر به اين بلاتكليفي خوگرفته‌ام و گاه سعي كرده‌ام براي توجيهش رنگ و بوي حكمي و يا فلسفي هم به آن بدهم امّا گاهي اوقات وقايعي سبب مي‌شود تا اين «پارادوكس» عذاب‌آور بار ديگر سر بردارد و برجان روحم چنگ بيندازد. يكي از اين وقايعِ مرد افكن رسيدن فصل بهار است.

آري بهار از راه مي‌رسد و تو بازهم بلاتكليفي. نه آن قدر بزرگ شده‌اي كه اين تحولِ شگفت‌ طبيعت را بدلي از شكفتن روح و جانِ‌ آدمي بگيري و هم زمان با رستاخيز آسمان و درخت و خاك، جان و جهانت را دگرگون كني و نه آن قدر ابلهي كه به رخت و لباس نو فخر بفروشي و به آجيل و شيريني و سريال‌هاي تلوزيوني دلخوش. ديد و بازديد‌هاي سال نو هم كه زماني بهانه‌اي بود براي ديدار اقوام و دوستان و آشنايان و رفع كدورت‌ها و بغض و كينه‌هاي احتمالي حالا تبديل شده است به يك بازي ملال آور و بي‌خاصيت و باري به هر جهت. اين است كه من هرساله با فرا رسيدن سال نو حالم خراب مي‌شود و بدتر از همه اينكه تا يكي دوماه بايد به اين و آن تبريك هم بگويم. و ديگر اينكه گيرم حال من و تو خوش، در جهاني كه بلا و مصيبت از همه سو بر سر بخت برگشته‌هاي بي‌پناه باريدن گرفته است و بسياري در همين همسايگي‌ ما صبح دل‌انگيز بهاريشان را با غرش توپ‌ها و خمپاره‌ها و بمب‌ها آغاز مي‌كنند و سفرة نوروزيشان با خون كودكان و زنان رنگين مي‌شود چه جاي خوشحالي و تبريك و اين حرف‌ها.

و امّا شعر؛ مي‌خواستم شعري كه چندان هم بي‌ارتباط با حال و هواي بهاري نباشد تقديمتان كنم منتهي هرچه در بساط دارن تلخ‌ است و نااميدانه. راستي چه اشكالي دارد؟! بگذاريد ميان اين همه اميدوار يك نفر هم غر بزند. پس بخوانيد ترانه‌اي را كه تقديم شده است به «فرهاد» و صداي خسته‌اش كه مي‌خواند: با اينا زمستونوسر مي‌كنم / با اينا خستيگي مو در مي‌كنم.

حالا ديگه واسه ما هيچي نمونده

كه با اون زمستونا رو سر كنيم

توي اوج بي‌كسي‌مون يه پرنده هم نخونده

كه با اون خستگي مونو در كنيم

توي دشت آرزوها، نه سواري، نه غباري

تو شبايِ‌ بي‌ستاره، نه چراغِ‌ ياد ياري

همه‌ي فصلاي تقويم، انگاري فقط يه فصلن

نه شكوفه‌اي، نه برگي، نه نشوني از بهاري

حالا ديگه واسه ما هيچي نمونده

كه با اون زمستونا رو سر كنيم

توي اوج بي‌كسي‌مون يه پرنده هم نخونده

كه با اون خستگي مونو در كنيم

از سفيدي زمستون سهم ما سياهيه

آخر اين جادة پرپيچ و خم تباهيه

اونايي كه آسمون بالشونو نيگا مي‌كرد

حالا چشمشون فقط به كفتراي چاهيه

حالا ديگه واسه ما هيچي نمونده

كه با اون زمستونا رو سر كنيم

توي اوج بي‌كسي‌مون يه پرنده هم نخونده

كه با اون خستگي مونو در كنيم

يه صداي تر و تازه مي‌گه نااميد نباشين سياهي داره مي‌ميره

پشت اين همه تباهي‌يه چراغ‌ نيمه روشنه كه داره جون مي‌گيره

شايدم دروغ نمي‌گن، شايدم اين دفه راسّه

ولي واسه اونكه حكمش زير تيغه ديگه ديره، خيلي ديره

حالا ديگه واسه ما هيچي نمونده

كه با اون زمستونا رو سر كنيم

توي اوج بي‌كسي مون يه پرنده هم نخونده

كه با اون خستگي مونو در كنيم

باران

kharabaat — Sun, 02 Mar 2008 10:06:18 GMT

نمي‌دانم چرا هر چه باران مي‌بارد تهران تميز نمي شود.

این سه رباعی حاصل پیاده روی شبانه در زیر باران است.

باران باران! ببار بر من باران

تا جان يابد رهائي از تن باران

تن باري شد گران گران‌تر از كوه

اين بار از دوش من بيفكن باران

آميخت به هم آدم و آهن باران

آغشتة ننگ كوي و بر زن باران

انباني از دروغ، شهوت، تزوير

ما غرق كثافتيم رسماً باران

دي رفت و رسيد ماه بهمن باران

مانديم بر اين خاكِ سترون باران

با آمدن ما كه دلت شاد نشد

اشكي بفشان به گاه رفتن باران