شاعران در زمانه‌ی عسرت

نمي‌دانم چرا هر چه باران مي‌بارد تهران تميز نمي شود.

این سه رباعی حاصل پیاده روی شبانه در زیر باران است.

1

باران باران! ببار بر من باران

تا جان يابد رهائي از تن باران

تن باري شد گران گران‌تر از كوه

اين بار از دوش من بيفكن باران

2

آميخت به هم آدم و آهن باران

آغشتة ننگ كوي و بر زن باران

انباني از دروغ، شهوت، تزوير

ما غرق كثافتيم رسماً باران

3

دي رفت و رسيد ماه بهمن باران

مانديم بر اين خاكِ سترون باران

با آمدن ما كه دلت شاد نشد

اشكي بفشان به گاه رفتن باران